|
Kalpte ne varsa o damlar ve tekrar
ait olduğu yere döner damlalar...
Kimliğin kilididir kelimeler…
Kibar kalpten kelamın kibarı
damlar, kem kalpten de kem kelime…
Boş değildir kelimeler, boş
olanlar bile bir boşluğu ifade eder…
Hiçbir kelime de boşlukta kalmaz,
bir kalbe konuk olur…
Keder kelimeleri kederliler kapar,
kimsesizlerinkini kimsesizler tutar, sevinçliler sevinçlileri sevindirir…
Yaslıları yaslandırır yaslı
kelimeler…
Hikmetin kabı, mananın kılıfıdır
kelimeler…
Mana denizi kabardığında kelime
dalgasıyla vurur yürek sahillere…
Sahile değişik şekiller verir
bazen nazlı, bazen hırçın vuran dalgalar…
Engin denizlere yelken açmak da
kelime teknelerine binmekle olur…
Denizle sahil arasında gelgitleri
oynar kelimeler…
Kimse kaçamaz kader kelimelerden
ve kader olan kelimelerinden…
Kem bir kelime kendinin yazdığı
yazgıdır ve tekrar sahibine yansır…
Hased hasisliktir, sahibini yakar…
Gıybet kendini dişlemektir…
Zan zulmü, zamansız yakalar
kişiyi…
Kelime varsa bir kalem vardır…
Bir kelimedir kâinat…
Kâinatı “Kün” ile yazan kader
kalemi, her bir kalbe de ayrı bir imza atmış, her ömre farklı bir yazgı
yazmıştır…
Motif motif çizmiştir “an”ları,
desen desen yapmıştır yolları…
Kün kaleminin ucundaki zerrelerle
yazılmıştır kâinat…
Galaksilerin kavislerinden,
kelebeklerin kanatlarına aynı mühür konmuştur; “Vav”…
Aynı kalem kalbin göz bebeğinden
göğün göğsüne bir çizgi çekmiştir; “Elif”…
Ve insan her bir şeyde “Hu” yu
okusun diye yaratılmıştır.
Kâinata ve kalbe yazılanlara iyi
okumak güzelliklerle bezenmektir…
Kem kelimelerle kirletmez kalbini…
Hikmet konuşmak varken gıybet
etmez, tefekkür ederken hasislik düşünmez, güzelliklere nazar ederken zanna
zamanı kalmaz…
Hayatıyla bir “Elif” yazar, “Vav”
vuslatıyla yürür, yüreği “Hu” okur..
Hüseyin Eren
|
Mum ateşe sevgisini vermiş,ateş onu yakıp tüketsede razıymış.Bu
sevgiye hayatını adayan mumun tek korkusu varmış oda eridiğinde ateşin sönmesiymiş
