|
Yazan Vaktileyl
|
|
Cuma, 04 Mayıs 2007 |
|
|
|
Son Güncelleme ( Çarşamba, 16 Mayıs 2007 )
|
Apansız gidişlerin,çaresiz iç çekişlerin ve solup gitmiş gülüşlerin ortasında, yarım, kırık ve efkarlıyım şimdi
Aşka dair umutlarımı ve yarınlarımı kaybetmek üzereyim.Seni yok bilmek kadar ağır bir ceza olabilir mi? Ne ağlamak kandırıyor beni artık,ne haykırmak isyanımı.Sessizliğin ortasından öylece duruyorum.Bazen seni silmek istiyorum hayatımdan.Silip çıkarmak,yaşanan ne varsa hepsinin üzerini çizmek.Bir daha hiç hatırlamamak.Hatırlanacak hiç bir şey bırakmamak...Sonra bunun kendi tarihime ihanet olacağını düşünüyorum.Meğer hayatın tüm güzelliklerini seninle keşfetmişim ben.Hayatımın en mutlu anlarını seninle yaşa mışım.Şimdi tüm bunları silersem,yok edersem yaşanmış ne kalır geriye? İşte bu yüzden onuda yapamıyorum.Kısacası sevgilim sürünüp gidiyorum.
İflah olmayacak bir aşktı aslında,başında
belliydi.Sen hep kaçmaya hazırdın,benim kadar bağlanmamıştın bu aşka."Korkuyorum" diyordun,hem kendini hem beni kandırıyordun.Oysa sen benden yada aşktan değil,kendinden korkuyordun.Bir aşkı ayakta tutabilmek,yaşatabilmek cesareti yoktu sende. Yarınlarda yaşanmaz aşk,bu günün kıymetini bilmiyorsan yok hükmündedir aşkın.Sen yarına bakarken," Ne olacağız biz " diye sorarken kaçırdın bugünü. Kaygılarla kuşkularla yaşadın.Seni sevmekten başka hiçbir şeyi düşünmeyen ben,bu kaygıların ortasında çaresiz kaldım.Bekledim bitsin bekledim geçsin ama nafile...Aşk bitti ömür geçti ama kaygıların tükenmedi.
Yok ağlamıyorum artık.Ağlanacak zamanları bitirdim çoktan.Kızgında değilim sana,kırgınım o kadar.Senin beni kırmana alışmış olmalıydım oysa.Demek, alışamamışım.Demek,hala kırabiliyorsun beni.Aslında bu,seni hala sevdiğimi gösteriyor, ama sen bir itiraf olarak algılama bunu." bak ne haldeyim demek için söylenmedi bu sözler.Kendi kendime dert yanıyorum, yakınma hakkımı kullanıyorum belki,hepsi o kadar.Yüreğimde ki yaranın hiç olmazsa kanaması dursun diye yazıp çiziyorum işte böyle.Kendimi avutuyorum,kelimeler parmaklarımın ucundan döküldükçe sanki içimden de sökülüp atılacakmış gibi geliyor.Gitmeliyim artık. Günlük hüzün randevusu geldi çattı.Bekletmemeliyim.bu ara en yakın arkadaşım hüzün.Onu da kaybetmek istemiyorum.
Mehmet Coşkundeniz
|
Mum ateşe sevgisini vermiş,ateş onu yakıp tüketsede razıymış.Bu
sevgiye hayatını adayan mumun tek korkusu varmış oda eridiğinde ateşin sönmesiymiş
