|
Yazan Vaktileyl
|
|
Cumartesi, 16 Ocak 2010 |
|
|
|
Son Güncelleme ( Cumartesi, 16 Ocak 2010 )
|
Merhaba,
Gözlerini kapa ve düşle... Dediğim gibi değil mi? Ummanda salınan bir tekne gibi yönünü kestiremiyorsun değil mi?
Gözlerin düşlerinle birleşince gerçeği gördüğünü sanırsın. Oysa kimi zaman düşlerin kederin olabilir. Korkuların düşlerine dönüşebilir. Çok kez kapatmaya korkarsın gözlerini. Düşlerinin gerçek olmasından korkarsın. Ya da korkularının düş olmasından kaygılanırsın.
Korkma!
Tekin ol. Kendinde gizli olanlardan saklanma. Aç yüreğine gönlünün kapılarını. Dinle kulaklarının işitmediklerini. Omuz hizandan geçen çizgiyi göz ucunla hisset. Seninle birlikte büyüyor biriktirdiklerin. Farket!
Yakın dur yaşama, küsme gönlünden gelen sese. Dinle ne diyor sana. Seni yaşamak için sarmaladığını bil dünyanın. Bırakmaz bıkmadıkça bedenini. Sımsıkı kucaklar avuç içi kadar yüreğini. Bağlar kendine ve koşturur peşinden. Göklere uçurur umutlarını. Uçurtma kadar hür, iplik kadar ince bir yol çizer sana. Yürürsün peşi sıra. Gittiğin yolu görmezsin
ama gitmekten de geri duramazsın.
Sev içtenlikle,
Beni değil, benim gibi olan herşeyi. Hayat veren resimleri, koku veren bitkileri... Sarıl ona kalbinle. Haz veren hayattır diye düşünme. Hayata haz veren sen olduğunu düşün. Etrafına bak. Onlardır seni seninle paylaşan. Onlardır seni sen yapan. Onlara değer ver.
Adlarını anmaktan sakınma. Bıkma yorumlamaktan sözcükleri. Anlam yükle, yoğur ve yor harfleri. Boş ve kaygısız kalma çevrene. Hisset dediklerini. Bilerek ve arzu ederek yaklaş sevdiklerine.
Beni düşün,
Ben kimim ve neyim senin için? Gerçek miyim? Sanal mıyım? Gerçekte neyim? Bir daha düşün. Beni ne zaman hatırlıyorsan o zaman seviyorsun. Hatırladığın yerde seviyorsun. Hatırlandığım yerde seviliyorum. Sevilmeyi seviyorum. Hatıra gibi de olsa, bir fincan
kahve kadar hatırda da kalsam sevilmeyi seviyorum. Sevilip sevilmediğimi bilmiyorum ama, sevildiğimi biliyorum.
Acaba nasıl seviliyorum? Ya da neden seviliyorum?
Gerçek mi yalan mı? Doğru mu yanlış mı? Kim bilir nasıl bir insan diye düşünme. Gördüğün kadarından bir boyut daha ilerisi olabilir aklına getir.
Yakın dur sana yakın durana. Ne diyorsan, nasıl istiyorsan hayat öyledir. Neye ne ad verdiysen o odur. Onu öyle adlandır.
Sahi benim adım ne? Gündüzün güneşinde mi, karanlığın ayında mı aklına geliyor adım. Kim varken ben yokum? Ya da kim yokken ben varım? Kimi en çok arzu ettiğinde ben geliyorum aklına? Doğrusu ben ne ile ve kiminle gelirsem geleyim aklına, onca insanın arasından akla gelmekten ötürü kıvanç duyuyorum.
Ve aklıma getiriyorum;
Çölde susuz kalmış bir bedevi gibi aklıma getiriyorum.
Hasretimdendir...
Karanlıkta fenersiz kalmış bir yolcu gibi aklıma getiriyorum.
Yol bulamayışımdandır...
Sofrada aç kalmış derviş gibi aklıma getiriyorum.
İtimadımdandır...
Denizde mahsur kalmış tayfa gibi aklıma getiriyorum.
Korkumdandır...
Velhasıl, bir çiçeğin suya olan hasreti kadar aklıma getiriyorum.
Düşünüyorum ve düşlüyorum... Uzakları, hep uzakları, uzakta kalanları düşlüyorum. Satırlar arasından süzülüp kollarıma giriverecek kadar yaklaştığımı düşlüyorum. Acaba o da beni düşlüyor mu? Düşünüyorum!
Acaba düşünüyor mu?
Bilmiyorum...
Ne diyorsun, düşünüyor musun?
Kaçanlar düşünür mü? Adını koyamadığı duyguların sebebini söyleyemeyenler düşünür mü?
Sahi düşünür müsün?
Hasan Yılmaz
|
Zaman hızla akar ne seni ne başkasını, kimseyi beklemez.
